Hayat, insana en büyük derslerini çoğu zaman sessizce verir. Kimi zaman bir dostun omzunda, kimi zaman zor bir günün karanlığında, kimi zaman da hiç beklemediğiniz bir anda uzanan samimi bir elde…
Siyaset de bana böyle dersler verdi. İnsanları tanımayı öğretti. Alkışların arasında yanınızda duranlarla, sessizlik çöktüğünde kapınızı çalmaya devam edenlerin aynı kişiler olmadığını gösterdi. Makamın gölgesinde yürüyenlerle, dostluğun gölgesinde ömür boyu kalanları ayırmayı öğretti.
Yıllar içinde birçok insan geçti hayatımdan. Kimi zamanın rüzgârına kapıldı, kimi menfaatin peşinden gitti, kimi ise hiçbir şey olmamış gibi aynı sıcaklığıyla varlığını sürdürdü.
İşte o insanların en güzel örneklerinden biri, Doç. Dr. Taha Okan…
Onu yıllar önce, milletvekili aday adayı olduğu dönemde tanıdım. Aynı hedef için emek verdik. Sokak sokak dolaştık, insanların gözlerinin içine bakarak umut anlattık. Seçilmesi için büyük bir gayret gösterdik. Sonuç istediğimiz gibi olmadı.
Ama yıllar bana şunu öğretti…
Seçim sandıkları bazen kazananı belirler, hayat ise gerçek değeri…
Taha Okan belki o gün milletvekili olamadı ama insanların gönlünde çoktan seçilmişti. Çünkü onun siyaset anlayışında koltuk değil, insan vardı. Makam değil, samimiyet vardı.
Aradan yıllar geçti…
Bugün iki tıp merkezinin sahibi. Akademik yolculuğunda doktorluk unvanına doçentliği ekledi. Her geçen gün başarılarına yenilerini kattı. Emek verdi, çalıştı, üretmeye devam etti.
Fakat en çok dikkatimi çeken, başarılarının büyümesi değil; karakterinin hiç değişmemesi oldu.
Ne unvanı büyüdükçe küçülen insanlardan oldu…
Ne de yükseldikçe eski dostlarını unutanlardan…
Hâlâ aynı mütevazılık, aynı içten tebessüm, aynı sıcak karşılama…
Çünkü bazı insanlar başarılarını kartvizitlerine değil, insanların kalbine yazar.
Bunu en iyi bilenlerden biri de benim.
Hayatın insanı en çok yorduğu dönemlerden birinde, kalbimle ilgili sağlık sorunları yaşadığım günlerde, her telefonumun ucunda onu buldum. Kapısını her çaldığımda beni yalnızca bir hasta olarak değil, bir dost olarak karşıladı. Bilgisini cömertçe paylaştı, zamanını esirgemedi, moral verdi.
Muayene odasından her ayrıldığımda içimde aynı duygu vardı…
Minnet…
Ve tarif etmesi zor bir mahcubiyet…
Çünkü bazı insanlar iyilik yaparken bunu görev gibi değil, hayat biçimi olarak yaşarlar.
İyi bir doktor olmak yılların emeğini ister.
Başarılı bir akademisyen olmak büyük bir disiplin gerektirir.
Ama iyi bir insan olmak…
İşte o ne diploma ile kazanılır ne de makamla…
O, insanın yüreğinde taşınır.
Taha Okan’ın asıl unvanı da bana göre budur.
Bugün onun adını duyduğumda aklıma önce başarıları gelmiyor.
Ne açtığı tıp merkezleri…
Ne aldığı akademik unvanlar…
Önce insanlığı geliyor.
Dostluğa verdiği değer geliyor.
İhtiyaç duyan herkes için uzattığı yardım eli geliyor.
Çünkü bu hayatta geriye kalan, tabelalar değil; insanların yüreğinde bıraktığınız izlerdir.
Hayat bazen makamla sınar insanı…
Bazen de yalnızlıkla…
Kimileri makamını kaybedince etrafındaki kalabalığın da dağıldığını görür.
Kimileri ise hiçbir makamı olmasa bile insanların dualarında yaşamaya devam eder.
İşte gerçek zenginlik budur.
Ve Taha Okan, bunu yıllardır sessizce inşa eden güzel insanlardan biridir.
İyi ki yollarımız kesişmiş değerli dostum…
İyi ki hayatıma dokundun…
İyi ki yalnızca kalpleri tedavi eden başarılı bir hekim değil, kırılan gönüllere de umut olmayı başaran güzel bir insansın.
Başarıların elbette artacaktır.
Yeni unvanlar, yeni ödüller, yeni başarılar gelecektir.
Ama inanıyorum ki seni asıl ölümsüz kılacak olan bunlar değil…
Ardında bıraktığın iyilikler…
İnsanların gönlünde kurduğun o sağlam köprüler…
Ve yıllar sonra bile sevgiyle anılacak güzel yüreğin olacaktır.
Çünkü bazı insanlar unvanlarıyla değil…
Yürekleriyle büyür.
