Bir Şehrin Tapusunu Kalbine KazımakSiyaset bazen sadece rakamlardan, seçim sonuçlarından ya da devralınan borç yüklerinden ibaret sanılır. Oysa İzmir söz konusu olduğunda mesele hiçbir zaman sadece "belediyecilik" olmadı. Mesele, her zaman bir duruş, bir kimlik ve o sarsılmaz aidiyet duygusuydu.Bugün...
Devamını Oku"Cennet annelerin ayakları altındadır."Çocukluğumuzda bu cümleyi ezberledik; kutsal bir emanet gibi taşıdık zihinlerimizde. Ama bugün, bu toprakların üzerine öyle bir gölge düştü ki, o "cennet" vaadi, yerini soğuk betonların üzerinde son bulan umutlara bıraktı. Bugün 8 Mart. bugün yine birileri...
Devamını OkuVarto’da sabah başka doğar. Güneş dağların ardından yükselirken yalnızca bir günü değil, yüzyılların hatırasını aydınlatır. O toprakta yürüyen her insan bilir ki bastığı yer sıradan bir zemin değildir. Orada dedelerin duası, anaların gözyaşı, çocukların kahkahası vardır.Toprak dediğimiz şey sadece çamur değildir. ...
Devamını OkuO akşam İzmir’de, Ahmed Adnan Saygun’un yüksek tavanlı o mağrur salonunda başka bir şey vardı. Sadece notalar değil, sanki bin yıllık bir gurbetin tozu havalandı koltukların arasından. İzmir Dersim Kültür ve Dayanışma Derneği'nin Ana Dil Günü için düzenlenen o gece;...
Devamını OkuCumhuriyet Halk Partisi uzun yıllardır sadece seçim sonuçlarıyla değil, kimlik tartışmalarıyla da sınanıyor. Ancak bugün CHP, alışılmış tartışmaların ötesinde, tarihsel bir eşikte duruyor. Bu eşik yalnızca siyasi bir rota belirleme meselesi değil; bu eşik, Cumhuriyet’in kurucu partisinin kendini yeniden tarif...
Devamını OkuŞehirler sustu… Saatler sustu… Takvimler 6 Şubat’ta kaldı.Binlerce canımızı yitirdik. Sadece insanlar gitmedi… Evler gitti, hatıralar gitti, çocuk kahkahaları gitti. Bir ülkenin kalbi enkazın altında kaldı.Henüz Van depreminin acısı hafızalarımızdan silinmemişti. O sokaklarda söylenen türküler hâlâ rüzgârın içinde dolaşıyordu. O mahalle aralarında kaç sevda büyümüştü… Kaç çocuk, çocukluğunu...
Devamını Okuİnsan doğar… Bir sesle başlar hayat. Annesinin söylediği ilk ninniyle, babasının adını ilk seslenişiyle, çocukluğunun sokaklarında yankılanan kelimelerle büyür. Çünkü insan önce dilinde büyür… sonra dünyaya karışır.Ve insan bir gün gider… Ardında bıraktığı en büyük miras ne servetidir ne makamıdır. Ardında bıraktığı şey; bir...
Devamını OkuBundan tam 19 yıl önce, Antarktika’nın sonsuz beyazlığında bir penguen sürüsünden ayrıldı.Herkes denize koşuyordu. Çünkü deniz hayattı. Deniz umut demekti. Deniz “yaşamak zorundayız” demekti.O ise ters yöne yürüdü.Rüzgârın yüzünü kestiği, soğuğun kemiğe işlediği, hiçliğin bile yankı yapmadığı dağlara doğru…Yönünü şaşırmamıştı. Sadece artık kalabalıkta nefes alamıyordu.Kimse anlayamadı neden...
Devamını Okuİnsanlar kendilerini zorla bir yere aitmiş gibi yapmaya çalışıyor.Olmadıkları kimlikleri giyiyor,olmayan cümlelerle konuşuyor,kendi kalplerine yabancılaşıyorlar. Görünmek için eğilip bükülüyor,kabul görmek için kişiliklerini feda ediyorlar.Ve buna da “başarı” diyorlar. Oysa ben başka bir başarıdan söz ediyorum:İnsan kalabilme başarısından. Biz çoğu zaman...
Devamını OkuYeni bir yıl…Her defasında aynı masanın etrafına oturuyoruz:umut, dilek, hayal ve biraz da kırgınlık. Her yeni yıl, sanki geçmişin tozunu silip tertemiz bir sayfa açabilecekmişiz gibi…Ama bazı yıllar vardır;üzerinden silgiyle geçilmez, kalbin içine kazınır. 2025 öyle bir yıldı. Seçilmişlerin cezaevine...
Devamını Oku
