Aliağa’daki patlama, yalnızca bir iş kazası değil; Soma’dan bugüne uzanan, değişmeyen acının ve bitmeyen ihmaller zincirinin bir halkası. Artık 16 ailenin sessizliğini, babasız kalan çocukları, evlat acısıyla gözyaşı döken anneleri hatırlamak istemeyen bir topluma dönüştük. Ama her defasında aynı yerden sınanıyoruz. Bir ülkenin başarısı fabrikaların bacalarından çıkan duman değil, o fabrikalarda çalışan insanların sağ salim evine dönebilmesidir.
Soma’da yitirdiğimiz canların ardından yıllar geçti. Bugün Aliağa’dan gelen acı haber, aynı soruyu bir kez daha soruyor bize:
Ders aldık mı? Denetimi gerçekten ciddiye aldık mı? Önlem hayat kurtarıyorsa neden hep geride kalıyor? Her kayıp büyük bir soru, her soru cevapsız kalınca bir vicdan yarası. Aliağa’da hayatını kaybeden 16 işçinin ailelerine sabır diliyorum. Ama bir günlük acı paylaşımıyla geçiştirilecek bir yas istemiyoruz. Yarın başka bir şehirden, başka bir fabrikadan benzer bir haber duymamak için ne yapıyoruz? Biz, işçiler ölmesin istiyoruz. Anneler evlatlarının acısını yaşamasın, çocuklar babalarının tabutunu beklemesin diye istiyoruz. İnşaatta, madende, fabrikada iş güvenliği bir maliyet kalemi değil, insan olmanın bir gereği olmalı.
İnsan hayatı her şeyden değerliyken hangi başarıdan söz ediyoruz? Hangi büyüme rakamları, hangi rekorlar, yitirilen canların önüne geçebilir ki? Belki de gerçek başarı, bir çocuğun babasının sesini işten dönüşte duyabilmesidir. Geriye kalan her şey eksik kalır, yarım kalır. Ve biz, bu cümleleri sadece felaketlerden sonra kurmak istemiyoruz. Yaşamı koruyan bir düzeni konuşmak istiyoruz. Önlem alınmış, denetimi yapılmış, ihmale izin vermeyen bir çalışma hayatı istiyoruz. Aliağa’daki acı, yalnızca gazete manşetlerinde kalmasın; hepimize sorumluluğumuzu hatırlatsın. Bir daha hiçbir ailenin aynı acıyı yaşamaması için ihmallerin önüne geçilsin, iş güvenliği sağlansın ve hiçbir işçi evine dönememe korkusuyla çalışmasın.
