Alın Teri Kimin! Servet Kimin!
İnsan çalışıyor, üretiyor, değer yaratıyor, peki bu değerlerin sahibi neden kendisi değil?
Karl Marx , Das Kapital kitabında kapitalizmin en büyük çelişkisini şöyle açıklar; ‘’ zenginliği üreten emektir ama üretilen zenginliğin büyük bölümüne sahip olan emekçi değildir.’’
Bir işçi sabahın erken saatlerinde belki de daha gün doğmadan evinden çıkar, zamanını, gücünü, bilgisini, sağlığını ve çoğu zaman hayatının en verimli yıllarını çalıştığı yere bırakır. Akşam eve döndüğünde yorgundur ve ertesi gün yine aynı döngüye girmek zorundadır. Bu düzen senelerce böyle sürüp gider.
Soralım öyleyse; insan ömrünü çalışarak geçiriyor da neden insanca yaşamak için halen mücadele etmek zorunda kalıyor? İnsanlığın varoluşundan beri var olan bu sorun bugün de olanca ağırlığı ile karşımızda duruyor!
Mesele sadece düşük ücret değildir. Mesele, emeğin değerinin kimin tarafından belirlendiği, üretilen zenginliğin kimler arasında paylaşıldığı ve insanın kendi emeğine ne kadar yabancılaştığıdır.
Kapitalist düzende, işçi yalnızca zamanını satmaz, çoğu zaman hayatından da vazgeçer. Ürettiği malın sahibi değildir, yarattığı zenginliğin karar vericisi de değildir. Hatta çoğu zaman kendi emeği ile ortaya çıkardığı ürüne ulaşabilmek için yeniden para ödemek zorundadır.
İşte Marx’ın yabancılaşma dediği gerçeklik tamda burada başlar!
Bugün dünyanın dört bir yanında fabrikalar, şirketler gökdelenler yükseliyor. Üretim artıyor, servet büyüyor, teknoloji gelişiyor. Fakat bu ilerlemenin ortasında emekçi halen geçim derdinin, güvencesizliğin ve gelecek kaygısının pençesinde kıvranıyor. Ne büyük çelişki değil mi?
Üretenin yoksullaştığı, yönetenin ise sınırsızca zenginleştiği bir düzende kalkınmadan söz etmek ne kadar inandırıcıdır. İşçiye sabretmesi söyleniyor, fedakârlık yapması öğütleniyor, daha çok çalışması isteniyor. Peki sermayeye neden aynı fedakârlık çağrıları yapılmıyor? İnsanın emeği kutsanıyor ama emeğin sahibi çoğu zaman görmezden geliniyor. İşçinin alın teri alkışlanıyor, gerçek hayatta ise ücret pazarlığı ekonominin en kolay gözden çıkarılan kalemi haline geliyor.
Bir işçi, çocuğuna iyi eğitim sunamıyorsa, emekli yıllarca çalışmasına rağmen geçinemiyorsa, genç bir insan bütün gün çalışmasına rağmen geleceğinden umut kesiyorsa burada sadece ekonomik bir sorun yoktur. Adaletsiz şekilde dağılan emek ve sermaye sorunu vardır.
Belki de şimdi sormamız gereken soru şudur; ekonomi insan için mi vardır , yoksa insan ekonomi çarklarının dönmesi için mi?
Artık şu gerçeği görmek zorundayız; emeğin olmadığı yerde üretim, üretimin olmadığı yerde de sermaye olmaz. Emeğin sahibi insana hak ettiği değer verilmediğinde büyüyen şey refah değil eşitsizlik olur.
Unutulmamalıdır ki emeği ucuzlatan bir düzen eninde sonunda insanıda ucuzlatır. Emeğimizin karşılığını alabildiğimiz aydınlık, refah günlere uyanabilmek dileği ile…
Selam ve sevgilerimle,
