Yaşadıkların ve yaşayamadıkların getirdiği üzüntü, pişmanlık, suçluluk ve mutsuzluktan çıkmak mümkün.
İnsan, yaşadıklarıyla yaşayamadıkları arasında sıkışıp kalır.
“Daha iyi seçimler yapsaydım, içimde kalanları yaşasaydım, kendimi ifade etseydim, onunla ayrılmasaydım, o evi alsaydım, eğitimime devam etseydim, işi değiştirseydim…”
Kaçan fırsatların ardından o kadar uzun süre bakakalırsan, yeni fırsatlara da körleşmeye başlarsın. Çünkü insanın acısı, hüznü ve pişmanlığı çoğu zaman yaşadıklarından değil, yaşayamadıklarındandır.
Kalp içindeki duyguya çekilirken, zihin yarım kalmışlığa takılır. Kalbinde korku, vesvese ve endişe varsa, bunları çözene kadar benzer olaylara ve kişilere çekilirsin. Aslında bunlar seni şifalandıracak durumlardır. Bunun için önce fark etmen ve kalbini arındırman gerekir.
Zihninde sorduğun sorulara göre hologramından yanıtlar gelir: “Yine aynı şeyi yaşar mıyım? Ya biterse, ya giderse? Sonunda kötü olur mu?” Korktukların başına gelirken, sorguladığının cevabı önüne düşer. Odaklandığını çekersin.
İlişkiler ve İçindeki Çocuk
İlişkilerinde; içindeki çocuğu ortaya çıkarana çekim hissedersin. Bu çocuk kimi zaman öfkeli, kimi zaman incinmiş, bazen haşarı, bazen hüzünlüdür.
Kişi sevgi dolu bir ilişki yaşamak isterken, daha da derin bir sevgisizliği deneyimleyebilir. Çünkü çocukken alınamayan sevgi eksikliği kendini hissettirdikçe, önüne serpilen kırıntıları sevgi zanneder. Bu yüzden birçok insan “hata” dediği süreçlerden geçer: “Ben mutlu olmak istedim, sevginin peşinden koştum, sonuç hayal kırıklığı, hüsran oldu.”
Konu yine dönüp dolaşıp aynı yere geliyor: İçindeki çocuğu duymaya, anlamaya, onun davasını çözümleyip rahatlatmaya.
O çocuk mutlu ve huzurlu hissetmediği sürece, yetişkin halini dürtmeye devam eder. Çevresini de istemsizce kırıp döker. Bazen de anlaşılmadığını düşündüğünden içine kapanır ve dünyayla iletişim kurmaktan kaçınır.
İş yerinde uğradığın haksızlıktan, ilişkilerinde yaşadığın mutsuzluğa, yönetemediğin öfkenden, başkalarının sözlerinden alınganlığına kadar pek çok şey, genellikle içindeki çocuğun yaşadıkları ve yaşayamadıklarıyla bağlantılıdır.
Bir Regresyon Örneği
Başkalarının egolarından rahatsız olduğunu, çevresinin üstünlük taslamasıyla değersizlik hissettiğini, hatta bu nedenle kontrol edemediği öfke yüzünden kavgaya kadar gittiğini anlatan bir beyle regresyon çalışmamızda, bu duygular onu çocukluğuna götürdü.
Yurt dışında azınlık olarak okulda gördüğü muamelelerde hissettiği eziklik, utanç ve yetersizlik duyguları içinde kalmış, yeni yaşadıkları üzerine eklenince bunları uyandırmıştı.
Geçmişte yaşananlar zamanda geçmiş olsa da, içindeki duygular geçmemişse; bugün yaşananlar üzerine eklendiğinde daha da yoğunlaşarak patlama noktasına getirebilir.
Küçükken varlığını baskı altında hisseden, engellenen kişiler, bu durumun içinde yarattığı korku, endişe ve kaygıları çeşitli tepki biçimleriyle yaşarlar. Kimi insan onaylanma isteğiyle kızgınlıklarını bastırma alışkanlığı geliştirir. Ancak bu da insanlarla birlikteyken nedenini bilmediği bir tedirginlik hissettirir. Rahat olamaz, sosyal fobi yaşayabilir.
Kızgınlık, acı ve yetersizlik duygularının bilinçaltında yoğunlaştığı bazı durumlarda ise kişi, bu duyguları denetim altında tutabilmek için tam karşıtı tutumlar geliştirerek insanlara karşı aşırı anlayışlı davranabilir. Aslında bu da bir savunma mekanizmasıdır ve kişi kendisinin aşırı sevgi dolu, fedakâr, alttan alan bir yapısı olduğuna inanır. Oysa gerçek benliğinin farkında değildir. Her abartılı davranışın altında tam zıttı duygular barınır.
Dönüşüm Nerede Başlar?
Bugün “Ben bu yaşadığım olaylara neden bu kadar fazla tepki veriyor, üzülüp, alınıp, hayata küsüyorum?” diyorsan; dön bak, içindeki çocuk neler yaşıyor?
Onun tüm seslerini, duygularını duyup, anlayıp, hissederek ve deşarj ederek; bastırılmış öfke, utanç, acı, yalnızlık, üzüntü, tepkisizlik… dönüştürdüğünde gerçekliğin de değişip dönüşmeye başlıyor.
Çalıştığımız kişilerde geçmişi deşarj edince, verdikleri tepkiler otomatik olarak değişmeye başlıyor. Çünkü yaşadıklarına artık geçmişin duygusuyla tepki vermekten çıkıyorlar.
Düşün şimdi, hayatında nelere, kimlere çekildin? Kalbinde hangi duygu varken nasıl şeyler yaşadın?
Kaçmak yerine; cesur ol, adım at, derinlerinle yüzleş ve özgürleş ki rahatlasın çocukluğun. Bu şekilde hayattan aldığın tat artarken, ilişkilerinde daha mutlu hissedecek, engellenmişlikten çıktığın için içindeki potansiyeli kullanabilir hale geleceksin.
