Öfke

Cahilsin, okur öğrenirsin. Gerisin, ilerlersin. Adam yok, yetiştirirsin. Paran yok kazanırsın… Her şeyin bir çaresi vardır fakat insan bozuldu mu bunun çaresi yoktur!

ÖFKE…

Ne yanlış algılarımız var değil mi toplum olarak, en çok bağıranı en haklı zannediyoruz, sesi en çok çıkanı en mağdur, en çok ağlayanı en acı çeken, en çok tenkit edeni en güçlü …Hatta bağırmayı, öfkeyle davranmayı sevgi göstergesi olarak bile görebiliyoruz.Ben yanlış yazmadım sizde yanlış okumadınız!Sevginin bile şiddete meyilli olanını , öfke dolu olanını gerçek sevgi zannediyoruz. Bir adam/kadın bağırıyor, tehdit ediyor, ama günün sonunda etrafımızdaki insanlar diyor ki o seni seviyor o yüzden böyle tepki veriyor. Elbette ki hayır yok böyle bir sevgi, duygu, anlayış. Bunun adı ne biliyor musunuz ego savaşı, kibir, haklı olma davası,el âlem gözünde pak olma arayışı, dize getirme çabası, zorbalık… Neresinden bakarsanız bakın sevgiyle asla uzaktan yakından alakası yok. Sevgi deyince sadece ikili ilişkiler olarak da algılamamak lazım, toplumsalalanda insanın insanla iletişimi, insanın doğa ile iletişimi de sevgiye dahil değil midir?Ve yine yaşamımızı şekillendiren de sevgi değil midir?

Doğa demişken çok zor günler geçirdik İzmir olarak geleceğimiz yandı, nefesimiz yandı, ormanlarımız, kuşlarımız, arılarımız, kelebeklerimiz, kedilerimiz, köpeklerimiz… Yaşamın birer parçası olan dilsiz arkadaşlarımızda yanan ormanlarımız içinde yok oldular … ‘’ can kaybı yok’’ diyenler var peki yanan ağaçlar, hayvanlar canlı değil miydi?Onlar nefes almıyorlar mıydı?Dünyasadece, insanlar için mi yaratıldı ki can kaybı yok olarak addediliyor. Aklıma o meşhur kızıl-derili sözü geldi ‘’ son ırmak kuruduğunda, son ağaç yok olduğunda, son balık tutulduğunda; beyaz adam paranın yenmeyen bir şey olduğunu anlayacak’’ evet anlayacağız ama geç olacak … Umut ediyorum ki yanan her ağacın yerine yenilerini dikerek yeniden İzmir’i ve tüm Egemizi ve hatta tüm Türkiye’mizi yemyeşil, hayvan dostlarımızın dayaşayabileceği bir yer haline getireceğiz.

Dönelim öfke konusuna, Öfkenin, şiddetin her türlüsünün toplumun her tarafını sardığı şu günlerde en çok ihtiyacımız olan şey sakinlik ve aklı selimlikdeğil midir? Yaşadığım çok üzücü bir olayı paylaşmak isterim; trafikteseyir halindeyken birkaç araç öndeki 2 araç arasında bir yol verme sorunu oluştu ve araçlardan birinden 16-17 yaşlarında bir erkek çocuğu inerek diğer araçtaki kişiyi hırpalamak istedi bağır çağır …  Gördüklerimegözlerim, duyduklarıma kulaklarım inanamadı … Düşünebiliyormusunuz 16-17 yaşındaki erkek çocuğu yapıyor bunu … Ah be evladım sen nasıl sevgisiz bir evde büyüdün? Nasıl öfkeli bir aile içinde yetiştin de bu yaşta bu kadar öfkelisin?Gerçekten bazı insanlar anne baba olmamalı! Nasıl insanlar evlenirken bir sürü test yapılıyorsa ,çocuk sahibi olmak istenildiği zamanda yapılsın.Anne -baba olma ehliyeti verilsin insanlara ve bu ehliyeti olmayan insanlar çocuk sahibi olamasınlar ve çocuk yetiştirmesinler.Niye buna değindim biliyor musunuz bu öfkeli çocuğumuz arabadan inmiş karşı tarafı tartaklarken arabadan inen diğer şahıslar da ‘’ ergen işte ‘’ diyerek durumu idare etmeye ve çocuğu haklı çıkarmaya çalışıyordu … Olaya hangi açıdan baksak içler acısı , hangi açıdan baksak yanlış … Bazıları  ergenliğin arkasına sığınıyor ama bu öfke  duygusunun ve davranışın ergenlik ile alakası yok. Öfke bir sorun, psikolojik ve zihinsel tedavi edilmesi gereken ve maalesef tedavisi de hiçbir zaman tam sonuçlanamayan bir sorun. Çünkü öfkenin uzantısı insanın çocukluğuna ve  hatta anne karnındaki cenin anına kadar uzanıyor . Şimdi olayın tıbbi ve psikolojik tarafını detaylıca anlatmayacağım tek söyleyebileceğim gördüklerim karşısında şaşkın ve üzgün olduğum. Üzgünüm çünkü bu çocuk daha da büyüyecek toplumun lokomotif bir parçası olacak ve kurduğu ailede, çalıştığı iş ortamında, yaşadığı sosyal çevrede bu öfkeli davranışlarını devam ettirecek. Korkunç olan ise  kendi yetiştirdiği çocuklarda kendisi gibi öfkeli olacak ve maalesef bu döngü bu şekilde devam edip gidecek… Etrafınızı dikkatlice gözlemleyin anne – baba ne ise çocuk da öyle oluyor ve bir çocuğun karakteri 6 yaşına kadar oluşmuş ve tamamlanmış oluyor.Toplumsal tehlikenin büyüklüğüne bakar mısınız? Umarım anlatabilmişimdir insan bozuldu mu çaresi yok derken ne demek istediğimi …

Sağlıklı insanlar yetiştirebilmek için öncelikle bizlerin ruhen sağlıklı olması gerekir ki yetiştirdiğimiz çocuklar insana , doğaya, hayvana kısacası yaşama saygılı ve sevgi dolu olsunlar.

Bu yolda hepimize kolaylıklar diliyorum .

Selam ve sevgilerimle…