Aynı patika yolların çocukları…

Muş’un Varto ilçesine bağlı Tatan köyünde başlayan iki hayat hikâyesi, yıllar sonra aynı gazetede yeniden buluştu. Aykut Teker’in mütevazılığı, birikimi ve insanlığı ise sadece yazılara değil, yüreklere de dokundu.
Bazı insanlar vardır…
Onları anlatmaya kelimeler yetmez. Çünkü onlar sadece bir insan değildir; bir terbiyenin, bir vicdanın, bir dağ köyünden kopup gelen temizliğin temsilidir. İşte benim için Aykut Abi tam da böyle biridir.
Hayat insanı farklı şehirlere savuruyor…
Kimimizi büyük kentlerin kalabalığında yoruyor, kimimizi ekmek kavgasının sert yüzüyle tanıştırıyor. Ama insan nereden geldiğini unutmuyor. Hele ki o çocukluk aynı toprağın kokusuyla büyüdüyse… Aynı patika yollarda yüründüyse… Aynı çeşmenin suyundan içildiyse… İşte o bağ hiçbir zaman kopmuyor.
Aykut Teker abimle yollarımız yıllar sonra aynı gazetede kesişti. Bugün aynı çatı altında, Ege’de Birgün Gazetesi’nde yazıyor olmak benim için yalnızca bir meslek birlikteliği değil; aynı kökün, aynı hafızanın yeniden buluşmasıdır. Çünkü aslında bizim hikâyemiz çok daha önce başlamıştı… Varto’nun Tatan köyünün rüzgârında, taşında, toprağında başlamıştı.
Aynı köyün sabahına uyanmışız meğer…
Aynı yoksulluğun içinde büyümüş, aynı onurun ekmeğini bölüşmüşüz. Çocukluğumuzun geçtiği o dar yollar, bugün dönüp baktığımda insanın karakterini şekillendiren en büyük okulmuş aslında.
Aykut Abi benden yaşça çok büyük…
Ben daha hayatı yeni tanımaya çalışırken, o çoktan büyük mücadelelerden geçmiş, devletin önemli kademelerinde yıllarca emek vermiş bir isim olmuştu. İstanbul Üniversitesi’nde okumuş, yüksek lisans yapmış, Adalet Bakanlığı’nda tam 31 yıl görev yapmış bir insandan söz ediyoruz. Ama inanın, onu tanıyan herkesin ilk söylediği şey ne makamı oluyor ne diploması…
“Ne kadar mütevazı bir insan…”
İnsanı gerçekten büyük yapan şey de tam olarak budur belki…
Bilgisi arttıkça sesi yumuşayan, makamı yükseldikçe kalbi küçülmeyen insanlar artık çok az kaldı. O ise hâlâ köyündeki gibi konuşuyor, köyündeki gibi dinliyor, köyündeki gibi gönülden davranıyor.
Bugün birçok insan şehirlerde değişiyor…
Kalabalıklar insanı sertleştiriyor. Makamlar insanı uzaklaştırıyor. Başarı bazen insanın kendi geçmişini unutmasına neden oluyor. Ama bazı insanlar vardır; hangi görevde olursa olsun çocukluğunu, toprağını ve insanlığını kaybetmez. İşte Aykut Abi tam da o insanlardan biri…
Onu görünce insanın aklına çocukluğu geliyor…
Kar altında yürüyen köy çocukları geliyor. Yırtık ayakkabıyla okula gitmeye çalışan çocuklar geliyor. Yokluğun içinde büyüyüp yine de insan kalabilen güzel insanlar geliyor…
Ben onun önce kalemini değil, yüreğini tanıdım.
Ve şunu çok iyi öğrendim: Bu ülkenin en büyük ihtiyacı makam sahibi insanlar değil, iyi insanlar…
Çünkü iyilik artık sessizleşti…
Vefa unutuldu…
Samimiyet azaldı…