Dünyanın bir köşesinde, haritalarda küçücük görünen o kara parçasında, insanlık her gün yeniden bir sınavdan geçiyor. Gazze’de çocuklar uykularında ölürken, anneler yavrularını kefensiz toprağa verirken, bizim suskunluğumuz artık taşınamaz bir utanca dönüşüyor.
Bir çocuğun ağlamasıyla sarsılmayan bir vicdan, insanlığını yitirmiş demektir.
Bugün Gazze, yalnızca Filistinlilerin değil; hepimizin yüreğinde bir yara, hepimizin onurunda bir sınavdır. Orada yaşanan yalnızca bir savaş değil; bir halkın köklerine, geleceğine, hayallerine yönelmiş topyekûn bir saldırıdır. Ve bu saldırıya sessiz kalan herkes, bir yanıyla bu suçun ortağıdır.
Bu topraklar, yani bizimkiler, direnişi, onuru ve adaleti iyi bilir. 68 kuşağı, Deniz’i, Yusuf’u, Hüseyin’i bilir. O gençler, emperyalizme karşı başkaldırının, adaletin ve dayanışmanın simgesiydi. Deniz Gezmiş’in Filistin topraklarında yürüttüğü mücadele, bugün Gazze’de yankılanan çığlıklarla yeniden hayat buluyor. O çığlıklar bize geçmişi hatırlatıyor, geleceğe dair omuzlarımızdaki sorumluluğu hatırlatıyor:
Şimdi Deniz olma zamanıdır.
Gazze’de yıkılan evler, bombalanan hastaneler, yanarak ölen çocuklar yalnızca bir halkı değil, insanlık onurunu hedef alıyor. Bu onur saldırısına karşı susmak, bir tercihten değil, bir teslimiyetten doğar. Bu yüzden Filistin için ses çıkarmak sadece bir siyasal duruş değil, bir vicdan meselesidir.
Bu vicdan, yalnızca meydanlarda değil; evimizde, dilimizde, kalbimizde ve dualarımızda kendini göstermelidir. Hükümetin, muhalefetin, sivil toplumun ve medyanın artık lafla değil, gerçek ve somut adımlarla bu zulmün karşısında durması gerekmektedir. İsrail’le sürdürülen tüm askeri, ekonomik ve kültürel anlaşmalar askıya alınmalı; diplomatik ilişkiler acilen gözden geçirilmelidir.
Çünkü bu artık bir “dış politika” meselesi değil; bu, bir insanlık politikası meselesidir.
Yardım taşıyan gemiler uluslararası sularda saldırıya uğruyor. Filistin’e ilaç ve gıda götürmek isteyen gönüllüler, gözaltına alınıyor, kriminalize ediliyor. Uluslararası hukuk ayaklar altına alınırken, sesini çıkaran değil, yardım götürmeye çalışanlar cezalandırılıyor. Gazze’ye ulaşmaya çalışan yardım filoları vurulurken, dünya sadece izliyor. Bu suskunluk, yalnızca ölümün değil; çürümenin de ortaklığına dönüşüyor.
Dünya yorgun olabilir, evet. Ama Gazze daha yorgun. Eğer hâlâ gözlerinin içine bakacak cesaretimiz varsa, artık bu sessizliği kırmak zorundayız.
Deniz Gezmiş’ler, Filistin’e gönüllü giden o genç yürekler, bizlere bir miras bıraktı: Zulme karşı başı dik durmanın, mazlumu yalnız bırakmamanın onurlu mirasını… Bugün o mirasa sahip çıkma zamanıdır.
Çünkü insan olmak, bazen hiçbir şey yapamasa bile, zulmün karşısında dimdik durmaktan geçer.
Ve bugün… Gazze için Deniz olma zamanıdır.
