İnsanoğlu çok sever “ben” demeyi. Her cümlenin başına allayıp pullayıp yerleştirir o “ben”i. Kim olduğunu bilmeden…
Makamlar, mevkiler, statüler peşinde harcar bir ömrü de hiç akıl etmez toprağın altında yatan onca milyarderi, profesörü. Dünya sahnesinin ışıltılı neonları altında kendini, kendi olmayan rollere sokar. Öyle ki, güç sarhoşluğu kibre dönüşür ve küçümser hikayesini bile bilmediği insanları. “Ben” diye başlar cümleye, kendinden övgüyle bahseder böbürlene böbürlene.
Karşınızda ki her insanın hikayesi hatta hikayeleri var. Herkes yaşadığı hayat kadar bilgedir. Kimsenin hikayesi diğerlerinden daha ağır ya da daha hafif diye eleştirilemez, küçümsenemez. Kadersel plan her varlığın üstlenmesi gerektiği kadardır ve bu plan en yüce mevki tarafından yazılmıştır. Ancak insan haddini aşar da küçümser hikayesini dahi bilmediği diğerlerini. İnsan işte… Egosal kimliğinin bir adım ötesine geçemez ve kendinde her türlü hakkı görür. Bir de lafa geldiğinde kabul etmez egosunun etkisinde olup, gönül kırdığını…
Dünya okulunda her birimiz öğrenciyiz ve her birimizin hikayesi kendine özel. Tanrı’nın yazdığı kader kitabını eleştirmek, yargılamak, küçümsemek hiç kimsenin haddine değildir. Senin kırdığın gönlü Tanrı seviyorsa ki O yarattığı herşeyi sever, biz kim oluyoruz da yargıya düşüyoruz.
En büyük ibadet olanı olduğun haliyle kabulde olmaktır. “Yaratılanı severim Yaradan’dan ötürü”…
Güzeli sevmek kolaydır, ya güzel olmayanı sevebilir misiniz? Hikayesi her ne olursa olsun saygı duyabilir misiniz? Kim hangi koşullarda neler yaşadı, hangi fırtınalardan geçti, hangi dalgalarda kulaç attı bilebilir misiniz? Bilemezsiniz. O halde küçümsemeyin, hiç kimsenin hikayesini, yürüdüğü yolu küçümsemeyin.
Hoşgörülü olun…
Anlayışlı olun…
Empati yeteneğinizi geliştirin…
Hiç birisini yapamıyorsanız da susun, dilinize hakim olun.
Gönül evini yıkmak bir an, kurmak bazen bir ömür.
Her varlık aynı yere gidecek, aynı metrajda kefen giyecek, ve o mezar taşında elbet birgün hepimizin ismi yazacak. Ardımızda kalan ne mevkinin, ne statünün, ne malın ne mülkün önemi harbiyesi kalmayacak. Kalan ne olacak biliyor musunuz? Ne iyi insandı ya da ne berbat bir insandı cümlesi kalacak.
İyi insan olmalı… Dünyada yeterince kötü insan var ki onlar da ilahi nizam için olmak zorunda. İyi ki varlar, şükürler olsun. İyinin önemini bize gösterdikleri için.
Küçümsemeyin, kınamayın, yargılamayın, dışlayıp kutupluluğu büyütmeyin. Sadece şifa dileyin. Onların şifaya ihtiyacı var…Şeytanı taşlamak çözüm değildir bilakis daha da büyütüp güçlendirir etkisini. Şifa dileyin. İsa’nın çarmıha gerildiğinde “Onları affet baba, onlar ne yaptıklarını bilmiyorlar” dediği gibi.
İçinizde ki şeytanla sevişmeyin, içinizde ki melekle meşk eyleyin.
Sevgimle.
