Kıyamet koptu ancak insanlık hala uykuda…

Kıyameti yıllar boyunca bir takım rivayet ve varsayımlara dayalı olarak anlatanlar sebebiyle insanların kafasında da farklı senaryolar oluştu bu anlamda. Dünyanın doğal felaketlerle yok olması gibi. Oysa kıyamet en alasından yaşanmakta. Dünyanın bu son evresinde alabildiğine kudurmuşluğun içinde insanlık.

Düşünün, koskoca dünyaya sığamayan ülkeler toprak uğruna, hırs uğruna, inanç uğruna kin ve nefretin en karanlık ve en vahşi haliyle saldırmakta masum canlara. Çocuk, kadın, hayvan diye cins ve tür olarak ayırt etmek istemiyorum. Netice olarak tek bir yaratıcıdan yaratılmış olan tüm varlıklar söz konusu. Elbette en çok çocuklar!

Tüm inanç sistemlerinde var olan yaratılanı Yaradan’dan ötürü sevmek kavramı yerini sevgisizliğin en kör kuyusuna bıraktı. Yaradan’ı sevemedi ki insanlık yaratılanı sevsin… Allah nidaları atarak canlara kıyanlar kendi içsel savaşlarına Yaradan’ı alet ederek en büyük günahı işlemekte binlerce yıldır.

Yeryüzünde gelmiş geçmiş tüm inançlarda birçok tapınma ritüeli yapılmakta. Günümüzde hala devam eden bu ritüellerin bu ibadetlerin hangisi temizler ellere bulaşan kanı, katran karası kalpleri?

Dünyanın bu son evresi dedik ya elbette yeni doğumlar her zaman sancılıdır. Dünyada yeni doğumun sancılarını çekmekte. Bu kaos, bu kıyım, bu felaketler yeniden doğacak dünyanın son çırpınışları. Can acıyor mu, elbette. Ancak akıldan çıkıp, kalpten seyrettiğinde alemi “Olması gerekenler oluyor” mutlak. Ki dünyayı cehenneme çeviren yine insanlığın kendisi değil mi? Hırs, ihtiras, bağnaz inanç kalıpları ile…

İnsanlık önce kişisel gelişimine ve beraberinde ruhsal gelişimine yatırım yapmak zorundadır. Kendini kurtaramayan insanlık, yaşadığı gezegeni kurtaramaz. Cehenneme dönen dünya ananın alev alev olan bedenini yine insanlığın düşünce ve eylemleri söndürecektir.