İzmir’de, Interfresh Eurasia Fuarı’nda birçok stant arasında yürürken, gözlerim birdenbire bir noktada takılı kaldı. Sadece ürünlerin ve teknolojilerin öne çıktığı o kalabalık fuar alanında, bana başka bir şey anlatan bir alan vardı. Bir standın arkasındaki bu kadınlar… Hataylı kadınlar. Onlar, sadece ürünleriyle değil, tarihleriyle, acılarıyla, umutlarıyla oradaydılar.
Hatay Büyükşehir Belediyesi’nin organizasyonu ve İzmir Büyükşehir Belediyesi’nin ev sahipliğinde kurulan bu standın ardında, şehrin yıkıntılarından hayatta kalmayı başarmış, ama kalplerinden acılarını bir türlü silememiş kadınlar vardı. Göz alıcı reçeller, kurutulmuş meyveler, sabunlar ve el emeği ürünler; hepsi bir arada duruyordu. Ama orada sadece bir ticaret yoktu. Orada, çok daha derin bir şey vardı: Bir hayat mücadelesi.
Kadınlarla sohbet etmek istediğimizde, şunu fark ettik: Her birinin içinde, hem geçmişin hem de geleceğin yankıları vardı. Her biri, 6 Şubat sabahına bir daha uyanamayan birini anarken, o acı dolu anı yeniden yaşadı. “Geçmişimizi kaybettik,” dediler. “Sokaklarımızı, çocuklarımızı, annemizi, babamızı, kardeşimizi… Sevgilimizi yitirdik…” Bu cümleler, sanki bir çığlıktı. Sanki her biri, kaybettikleri sevdiklerinin ruhlarını yaşatmaya çalışıyordu. Ve bir şekilde, bu kooperatif onların yalnızca ekonomik bir çabası değil; aynı zamanda yaslarını, kayıplarını ve acılarını dönüştürme mücadelesiydi.
Gözlerinde büyük bir hüzün vardı, ama ellerinde bir güç. O kadınlar birbirlerine sımsıkı sarılmışlardı. Tek tek her birinin hikayesi farklıydı, ama bir araya geldiklerinde hepsi aynı duyguyu paylaşıyorlardı: Hayatta kalma mücadelesi. Her bir reçel, her bir sabun, her bir el emeği ürün, sadece bir nesne değildi. O ürünler, sevda yüklü bir geçmişin izlerini taşıyor, kayıplarının ağırlığını bir nebze de olsa hafifletmeye çalışıyordu.
Bu stand, bir yas odası gibiydi. Her ürün bir hatıra, her satılan parça bir adım daha geleceğe doğru atılmıştı. Kadınlar bir yanda kayıplarının izini sürerken, diğer yanda hayatlarını yeniden inşa etmeye çalışıyorlardı. Onlar, acının içinde, sevdanın izlerini arayan kadındılar. Bir nehrin kenarındaki taşlar gibi, her biri bir başka kayıptan, bir başka sevdayla, bir başka mücadeleyle oraya gelmişti.
Bunu gördüğümüzde, fuarın parlayan vitrinlerinin gerisinde ne kadar derin bir insanlık dramı olduğunu anladık. Parlak ambalajlar, görkemli tanıtımlar ve yüksek teknoloji her zaman dikkat çekici olabilir. Ama bu fuarda en değerli şey, o kadınların yürekleriydi. O yürekler ki; hala sarsılmış, hala kırılgan, ama bir o kadar da güçlüydü. O yürekler, geçmişin acısını omuzlayarak geleceğe umut taşımaya devam ediyordu.
Ve bu yüzden onlara destek olmak, sadece bir yardım etmekten öte bir sorumluluk. O reçel, sadece tatlı bir meyve değil. O sabun, sadece zeytinyağıyla yapılmış bir ürün değil. Her biri bir kadının kaybettiği sevdiklerinin anısıyla yoğrulmuş, bir şehrin yeniden doğuşuna dair bir umut barındırıyor. Hataylı kadınlar, bir yanda kayıplarının derinliğini taşıyor, bir yanda yeniden hayata tutunmanın yollarını arıyorlar. Onlara destek olmak, kayıplarını geri getirmese de, yeni bir başlangıç için atılan bir adımdır.
Bazen büyük değişimler küçük adımlarla başlar. Belki de bu defa değişim, bir alışverişle, bir bağışla, bir hikâyeyi dinleyerek başlar. Bu küçük şeylerin, büyük bir dayanışma oluşturacağına inanıyoruz. Hataylı kadınların gülümsemesi, her bir ürünün ardındaki emeği ve her bir hatıra, bizi daha güçlü bir toplum yapacak.
Unutmayalım ki: Vitrinin önündeki parıltılar zamanla solar, ama vitrinin ardındaki insanlık, bizlere her zaman ışık tutar.
