Cumhuriyet Halk Partisi, 47 yıl sonra Türkiye genelinde birinci parti oldu. Bu, siyasi tarih açısından önemli bir eşikti. Ama bu dönem bize yalnızca “ilkleri” değil, insan kalmayı da öğretti.
Manisa’da ilk kez bir kadın belediye başkanı seçildi. Şehzadeler’de Gülşah Durbay…
Kısacık bir ömre, bir ömürlük izler sığdırdı. Tanıyanlar ağladı, tanımayanlar ağladı. Daha doğrusu… milyonlar ağladı.
Ama asıl ağlatan kayıp değildi yalnızca. Asıl ağlatan, onun ardından ortaya dökülen dostluktu.
Lâl Denizli’nin o konuşması…
Bir kürsü konuşması değildi o. Bir siyasi metin hiç değildi. O konuşma; insanın kalbine dokunan, “Ben dostluklarımı ne kadar ihmal ettim?” diye sorduran bir aynaydı.
Hepimiz bir an durduk. Hepimiz kendi hayatımıza baktık. Kimin elini ne zaman bıraktık, kimin acısına geç kaldık, kimin yanında “yoğunum” diyerek durmadık…
Lal Denizli, sadece bir dostunu anlatmadı. Bir kız kardeşliği anlattı. Bir kader yoldaşlığını anlattı. Birlikte yürünmüş bir siyasi yolu değil sadece, birlikte taşınmış bir acıyı anlattı.
Hastalık boyunca yanındaydı. Kemoterapiden çıktığında oradaydı. Hasta yatağında sarılıp, “Geçecek” demekten vazgeçmedi.
Ve o cümle…
“Bir hikâye yazmak istiyordu… Ama vedasında çok acıklı bir hikâye yazdık.”
İşte orada herkes sustu. Orada herkesin kalbi aynı yerden kırıldı.
Dünyanın nereye gittiğini bilmiyoruz. Siyasetin nereye evrileceğini, koltukların kimlere nasip olacağını bilmiyoruz.
Ama şunu bir kez daha hatırladık: Koltuklar geçici. Dostluk kalıcı.
İnsan, koltuğu değil; dostunu kalbinde taşır.
Lal Denizli bunu bize gösterdi. Ağlayarak, titreyerek, saklamadan…
Belki de bu yüzden bu kadar gerçekti. Bu yüzden bu kadar insandı. Bu yüzden hepimizi ağlattı.
Gülşah Durbay, arkasında yalnızca bir görev değil; bir dostluk mirası bıraktı.
Ve biz, Bu ülkede hâlâ böyle bağlar kurulabiliyorsa, hâlâ insanlar birbirinin acısına bu kadar sahip çıkabiliyorsa, umudu tamamen kaybetmemeliyiz.
Çünkü bazen bir dost, bir şehrin kalbidir.
Ve bazen bir veda, hepimize nasıl insan kalınacağını hatırlatır.
