Mimaride pencereler, oda planı tamamlandıktan sonra en son yerleştirilen unsurlar değil; tasarımın başlangıç noktalarından biri olmalıdır. Çünkü gün ışığı, bir mekanın yalnızca aydınlık olmasını sağlamaz, aynı zamanda yaşam kalitesini de belirler. Günümüzde artık tamamen karanlık, “kör” olarak adlandırdığımız odalarla daha az karşılaşıyor olmak sevindirici. Ancak eski yapılarda, doğal ışık almayan yaşam alanlarını hâlâ görebiliyoruz. Özellikle bitişik nizam yapılarda, geçmişte oda sayısını artırabilmek adına sıkça tercih edilen bu planlama anlayışı, ne yazık ki bazı mekanları gün ışığından mahrum bırakıyordu.
Oysa bugün mimarlık anlayışının yalnızca daha fazla oda üretmek değil, daha konforlu mekanlar oluşturmak olması gerekiyor. Gerektiğinde geçirgen, estetik bölmelerle alanları ayırmak; ışığı kesmeden daha işlevsel çözümler üretmek mümkün. Bir yapıda yalnızca pencere büyüklüğü değil, odaların hangi cephede konumlandığı da büyük önem taşır. Sabah güneşini hangi odada karşılayacağımız, gün içinde en çok vakit geçirilen alanların ışıkla ilişkisi günlük hayat akışımız için oldukça önemlidir.
Örneğin mutfağın kuzey cephede konumlandırılması, depolama alanları açısından daha serin ve dengeli bir ortam sağlayabilir. Salon gibi uzun süre vakit geçirilen yaşam alanlarının ise gün ışığından daha fazla faydalanan cephelerde planlanması, mekanın enerjisini tamamen değiştirebilir. Elbette mimaride yön kavramı tek başına belirleyici değildir. Yapının bulunduğu konum, manzara ilişkisi, çevredeki yapılaşma ve kullanıcı ihtiyaçları birlikte değerlendirilerek doğru yerleşim oluşturulmalıdır.
Çünkü iyi mimarlık yalnızca duvarları değil; ışığı, yaşamı ve insanın mekanla kurduğu bağı da tasarlamaktır
