Türkiye İstatistik Kurumu, 2025 Yaşam memnuniyeti araştırmasına göre, mutluluk oranımız bir önceki yıla göre artmış.
Mutluluğumuz 3,7 puan artmış. Ne mutlu bize!…
Demek ki,
Evine ekmek götüremeyen baba mutluymuş!
Çocuğuna harçlık veremeyen anne mutluymuş!
Hayvanına yem alamayan çiftçi mutluymuş!
Tarlasını ekemeyen üretici mutluymuş!
Pazarda etiketlere bakıp geri koyan emekli mutluymuş,
Ay sonunu getiremeyen işçi mutluymuş,
Diplomasını duvara asıp iş arayan genç mutluymuş,
Siftahsız dükkân kapatan esnaf mutluymuş…
Kira artınca uykuları kaçan aile mutluymuş,
Faturasını taksitlendiren vatandaş mutluymuş,
Çocuğuna “Bu ay alamayız” demek zorunda kalan baba mutluymuş…
Demek ki mutluluk;
Boş tencerenin sesiymiş,
Yarım kalan hayallermiş,
Sessizce yutulan gözyaşıymış.
Eğer gerçekten 3,7 puan daha mutluysak,
Neden yüzler asık?
Neden sofralar eksik?
Mutluluk istatistikle ölçülür belki,
Ama gerçek mutluluk;
İnsanın karnı tok,
Geleceğe dair umudu varken olur. Dilerim herkes mutlu olsun. Kim istemez ki?….
