Büyük Sınav…
Üniversite sınavı öncesi, belki de okuyanlara ilham olması dileğiyle…
Ne yazık ki, çocuğunun ne istediğini sormayan, hayallerinden habersiz olan, onu sadece sınav kazanması gereken bir makine gibi gören, belki de kendi yapamadıklarını onda tamamlamak isteyen birçok ebeveyn örneği var. Bu ebeveynler, sınav kaygısıyla çocuklarını çıkmaza sokabiliyor. Bazı çocuklar başarısız olduğunda ebeveynlerinin onu sevmeyeceğini düşünüyor, öfke nöbetleri geçiriyor, anne babayla bağlarını koparıyor ve uzaklaşıyor. Bazıları ise sadece anne babaları istediği için istemediği alanlarda eğitim alıyor ve ömür boyu mutsuz oluyor.
Acaba bu ebeveynler çocuklarını kaybettiklerinin farkında mı? Sadece çocuklarını değil, topluma da işini sevmeyen doktorlar, mühendisler, hemşireler kazandırıyorlar. Sonuçta mutsuz ve umutsuz bir toplum oluşuyor. İşini severek yapmayan insanlar bilime katkıda bulunamıyor.
Anneler ve babalar, sınavların dönüm noktaları olduğunu kabul etmeliyiz. Ancak bu sınavlar her şeyin sonu değildir ve en önemlisi çocuklarımız sınavlardan daha değerlidir.
Çocuklarımızı öncelikle dürüst, ahlaklı, vatansever ve çalışkan insanlar olarak yetiştirmeliyiz. Onları koşulsuz sevdiğimizi hissettirmeliyiz. İnanın, sevilen çocuklar pırlanta gibi bir toplum oluştururlar.
Meslek seçimine ve sınavlara gelince, çocuklarınızı dinleyin. Herkes doktor, mühendis, bürokrat olmak zorunda değil. Bu ülkenin her alanda, işini severek en iyi şekilde yapan insanlara ihtiyacı var.
Çocuklarımız bu ülkenin aydınlık gelecekleri. Onları kendi başarı hırslarımızın kurbanı etmeyelim, hayallerine destek olalım. Çünkü gerçek ebeveynlik, çocukları geleceğe hazırlayabilmektir.
Unutmayalım ki yerini seven çiçeğin coşkusu her zaman izlenmeye değerdir. İşte çocuklarımız da bizim çiçeklerimiz. Onları coşkuyla açabilecekleri topraklara dikelim, hayallerine ket vurmayalım…
