Bazı üniversiteler binalardan, sınıflardan, amfilerden ibarettir. Bazılarıysa bir hayalin, bir vizyonun, bir inancın ete kemiğe bürünmüş hâlidir. İşte Hacettepe Üniversitesi, tam da böyle bir yer.
Her şey, 2 Şubat 1954’te başladı. Henüz adı “üniversite” bile olmayan bir kürsüydü: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi’ne bağlı olarak Hacettepe semtinde kurulan Çocuk Sağlığı Kürsüsü. Başkanlık koltuğunda, yalnızca akademik değil, insani derinliğiyle de öne çıkan bir isim vardı: Prof. Dr. İhsan Doğramacı.
İlk adım küçüktü ama kararlıydı. 1957’de bu kürsü, bir hastaneye; 1958’de ise bir eğitim ve araştırma merkezine dönüştü. Ardından sağlık bilimlerinin temel taşları birer birer örülmeye başlandı: Hemşirelik, tıbbi teknoloji, fizik tedavi, beslenme, diyetetik, diş hekimliği…
1965’te Hacettepe Bilim Merkezi kurulduğunda, sadece bir kurum değil, disiplinler arası bir anlayış da filizlenmeye başladı. Araştırma, eğitim ve sağlık hizmeti tek çatı altında bütünleşti. Ve nihayet, 8 Temmuz 1967’de, Resmî Gazete’de yayımlanan 892 sayılı kanunla Hacettepe Üniversitesi resmen kuruldu.
O günden sonra büyüme sadece niceliksel olmadı. Yeni fakülteler, yüksekokullar, enstitüler açıldı. Ama asıl büyüyen şey, kurumsal bir kimlikten çok daha fazlasıydı: Bilime duyulan inanç, eğitime verilen değer ve topluma karşı duyulan sorumluluk…
Ve o inanç, zamanla Beytepe’ye taşındı. Şehir merkezinden 20 kilometre uzaklıkta, 1500 hektarlık bir alan üzerine kurulan Beytepe Kampüsü, sadece bir yerleşke değil; yeşilin, özgürlüğün ve düşüncenin simgesi oldu.
Bugün Hacettepe Üniversitesi, 15 fakülte, 15 enstitü, 2 yüksekokul, 4 meslek yüksekokulu, 98 araştırma ve uygulama merkezi ile Türkiye’nin en köklü ve saygın üniversitelerinden biri. Ama her şeyden önce, bu kurum bir vizyonun, bir insanın –Doğramacı’nın– eğitim ve sağlık aşkının somutlaşmış hâlidir.
Her şey 70 yıl önce, bir kürsüyle başladı. Bugünse bir çınar gibi gölgesinde binlerce öğrenci, bilim insanı, hasta ve vatandaş var.
Ve biz hâlâ o ilk adımı atan iradeye teşekkür borçluyuz.
