İzmir sabahıydı. Takvimler 15 Mayıs 1919’u gösteriyordu. Limanda kımıldayan gemiler, sokaklarda tedirgin adımlar ve her yürekte ağır bir suskunluk… O suskunluğu delen tek bir kurşun oldu. O kurşun bir işgali değil, bir milleti uyandırdı. O kurşun, Hasan Tahsin’in kalemini bıraktığı, silahına sarıldığı andı.
Gerçek adı Osman Nevres’ti. 1888 yılında Selanik’te dünyaya geldi. Genç yaşta aldığı eğitimle yetinmedi; Sorbonne Üniversitesi’nde fikirlerini, İstanbul sokaklarında cesaretini büyüttü. İttihat ve Terakki’den Teşkilat-ı Mahsusa’ya, Balkanlar’dan Anadolu’ya uzanan bir vatanperverlik öyküsünün kahramanıydı. Gazeteciydi, yazar ve düşünürdü; ama en çok da cesur bir direnişçiydi.
15 Mayıs sabahı, İzmir işgale hazırlanırken o, başka bir hazırlık içindeydi. Kordonboyu’nda elini cebine attığında ne bir kalem ne de bir beyannamede karar kıldı. Silahını çıkardı ve Yunan Efzon Alayı’na doğrulttu. Sıktığı o ilk kurşun, yalnızca bir işgal ordusuna değil; emperyalizme, suskunluğa ve teslimiyete karşıydı.
O an orada şehit düştü. Ama adı, Türk milletinin hafızasında silinmeyecek şekilde kazındı. Bugün İzmir’de “İlk Kurşun Anıtı” onun anısına yükseliyor. Ama aslında o anıt her vicdanlı insanın yüreğinde dikili duruyor.
Hasan Tahsin’i yalnızca bir kurşunun tarihiyle değil, bir milletin ayağa kalkışının başlangıcı olarak hatırlamak gerekir. O kurşun olmasaydı, belki bu topraklarda bugün hâlâ özgürlükten bahsetmek mümkün olmayacaktı.
O yüzden, 15 Mayıs sadece İzmir’in işgal günü değil; aynı zamanda bir milletin diriliş günüdür. Ve Hasan Tahsin, o dirilişin ilk sesidir. Kalemiyle yazamadığını, cesaretiyle tarihe yazdı.
Ruhu şad olsun.
