Görünüşte herkes insandır zaten. Önemli olan insan olmaktan ziyade insan evladı olabilmektir. Yani insan evladı olmadıktan sonra neyleyim ben senin zenginliğini, güzelliğini. Değer yargıları çok önemlidir. Önemli olan bunu çözebilmektir. Her şeyden önce insan olmak, insanı doğayı bir bütün olarak görmek ve sevmek gerekir. İnsanı aydınlığa, doğruya, güzele ve başarıya götürecek bilim ve sanata önem vermektir.
İlim ve irfanla olgunluğa varmak ve kamil insan olmak kendisine ve çevresine yararlı olmaktır. Kimseyi incitmeden, kimsenin hakkını yememek, başkasının düşüncesine, inancına, yaşam tarzına saygı duymak ve hoşgörüyle bakmaktır. Kimseyi farklı kökeninden, inancından, düşüncesinden ötürü ayıplamamak, horlamak ve insanları bir nazara görmek gerekir.
İnsana, insan haklarına, kainattaki cümle varlıklara, doğaya saygılı, insana iyi bir dost ve Allah’a da iyi bir kul demektir. Dolayısıyla kul kuldan razı olunca, Allah da o kuldan razı olur. Önemli olan kendimize benlik getirmeyip hep ben demeyip, biraz da karşımızdakileri düşünüp biz dediğimiz zaman bu dünya çok güzel olacak. Hiç birimizin diğerimizden yoktur bir üstünlüğü aynı vardan var olmuşuz, gideceğimiz yer hep aynı. Bu zenginliğe, fakirliğe bakmaz en sonunda hepsi 2 metrelik yer ve 6 metrelik beyaz kefen. Aslında en büyük meziyet insan olmak erdemli olmaktır. Yeniden doğar tekrar dallarımızdan filizleniriz. Yeter ki; umutlarımızı çaldırmayalım.
