Bir Nasreddin Hoca fıkrası misali…

Birazda yaşadığımız toplumda hayatın gerçeklerine, bam teline dokunalım. Güne hayatın gerçeklerini anlatan yaşanmış bir hikaye ile başlayalım.

Nasrettin Hoca eşeğine verdiği samana zam gelince buna bir çare arar, ne etsem ne eylesem diye düşünürken eşeğine günde bir balya saman yerine yarım balya saman vermeye karar verir. Böylece masraflarını düşürecektir. Biraz zaman geçer, bakar ki eşekte bir değişiklik yok, aynı şekilde çalışmaya devam ediyor.

Hoca biraz daha hesap yapar ve eşeğe yedirdiği yarım balyayı da yarıya indirir. Bakar eşek yine bir şey yokmuş gibi çalışmaya devam ediyor. Eşek bildiğin eşek çıt çıkaramıyor. Ertesi günlerde de verdiğinin yarısını verir, eşek çalışmaya devam eder. Hoca, hesaba kitaba oturduğunda, ” Geçmişte bu eşeğe ne kadar da çok masraf ediyormuşum ” diye iç geçirir.

Derken bir sabah kalkar bakar ki eşek hakkın rahmetine kavuşmuş. Hoca hüzünlenir; ölü eşeğinin başında “tuh” biraz daha dayansaydın sana aç karına çalışmayı da öğretecektim der.
İşte bizim emeklilerin hali de böyle. Mutluluğu tasarlayamazsın, varsa yaşarsın yoksa bakarsın.