Hâlâ dünkü gibi…
O insanların ağlayışları, feryat figanları,
“İmdat, kimse yok mu?” diyen haykırışları
Yine bir film şeridi gibi canlandı,
Gelip geçti gözlerimin önünden.
Bir daha o acıyı yaşıyorum bugün yine.
Aradan bunca zaman geçse bile,
O gün hiçbir kış 6 Şubat kadar soğuk geçmedi.
Bütün umutlar yok olup giderken,
Nice kefensizler gömüldü kimsesizler mezarlığına.
Kimi oğlunu, kimi kızını, kimi kardeşini, kimi ana babasını,
Kimisi de kendini aradı günlerce
O lanetli beton enkazların altında.
Bedeni buz kesmiş, sessiz sedasız bir duvar dibinde
Yok olup gittiler yarınlarını bekleyenler.
Ölenler, öldükleriyle;
Ağlayanlar, gözyaşlarıyla…
Geride kalanlar ise yüreklerindeki acılarıyla kaldı.
Yılın en kısa ayı, tarihin en uzun acısını yazdı.
Belki de o 6 Şubat günü,
Yüreklerden silinmeyecek bir yara oldu…
06.02.2026 – Ankara
Gürsel Sarıkaş
