Kadın cinayetleri, her gün haberlerde karşılaştığımız, toplumun vicdanını derinden yaralayan bir gerçek. Her sabah gözümüzü açtığımızda bir başka kadının vahşice öldürüldüğüne tanık oluyoruz. Bu ülkede devlet, kadınların yanında olduğunu iddia ederken aslında tam tersi bir tablo çiziyor. Sözde yasalar, kadınları korumak için var, ancak her gün bir kadın daha katlediliyorsa, bu koruma gerçek mi yoksa bir illüzyondan mı ibaret?
Devlet yetkilileri, kadına yönelik şiddetle mücadelede sözde önemli adımlar attığını iddia ediyor. Ancak, İstanbul Sözleşmesi’nden çekilme kararı, bu mücadelede en büyük darbeyi vurdu. Kadınlar, artık kendilerini güvende hissetmiyor; zira devlet, onları koruyacak mekanizmalardan bir bir vazgeçiyor. Bu çekilme kararı, kadını daha da yalnızlaştırdı, katillere cesaret verdi. Failler, “nasıl olsa cezadan yırtarım” düşüncesiyle hareket ediyor. Kadınların canına kastedenler, mahkemelerde iyi hal indirimi, tahrik indirimi gibi saçma gerekçelerle adeta ödüllendiriliyor.
Bu ülkede adalet, katillere göz kırpıyor. Faillerin, öldürdükleri kadınlar hakkında söyledikleri tek bir kelime, onlara indirimin yolunu açabiliyor. “Kıskandım,” “Bana kötü davrandı,” “Tahrik etti,” gibi savunmalar, yargı önünde hafifletici nedenler sayılabiliyor. Bu kabul edilebilir mi? Bir insanın yaşam hakkı, böyle basit ve insanlık dışı savunmalarla nasıl hiçe sayılabilir?
Devletin kadına yönelik şiddeti engelleme noktasındaki politikaları göstermelik olmaktan öteye geçmiyor. Sığınma evleri yetersiz, kadınların korunma talepleri çoğu zaman dikkate alınmıyor, acil durumlar için oluşturulan sistemler ise eksik ve işlevsiz. Kadınlar, devletin göz yumduğu bu şiddet sarmalında yaşam mücadelesi veriyor.
Kadın cinayetlerinin ardındaki asıl sorumlular, bu şiddetin önünü açan, katilleri cesaretlendiren yasal boşluklar ve adalet sistemindeki çarpıklıklardır. Devlet, kadını korumak için somut adımlar atmadıkça, her gün bir başka kadın gözümüzün önünde hayattan koparılacak.
Bu cinayetlere karşı durmak, sadece kadınların değil, tüm toplumun görevi. Ancak en başta devletin, samimi bir şekilde kadının yanında olduğunu göstermesi, katillere cesaret vermekten vazgeçmesi gerekiyor. Kadını öldüren eli, yargı önünde aklamaya çalışan sistem, bu cinayetlerin asıl suç ortağıdır.
