Toplumlar, en saf duygularını kimi zaman bir şairin dizelerinde, kimi zaman bir ozanın sazında bulur. Bu topraklarda halkın sözcüsü olmuş, derdiyle dertlenmiş, acısıyla yanmış nice ozan geçti. Ama bunlar arasında öyle biri vardı ki; o, sazını sadece notalara değil, adaletsizliğe, yoksulluğa ve vicdansızlığa karşı bir silah gibi kuşandı. O isim, Âşık Mahzuni Şerif’ti.
1939 yılında Maraş’ın Afşin ilçesine bağlı Berçenek köyünde doğan Şerif Cırık, daha çocuk yaşta sazla tanıştı. Okula, askeriyeye, şehirlere uğradı ama hep köylünün, yoksulun, haklının yanında durdu. Onu “âşık” yapan ne sadece bağlamasıydı ne de besteleri. Onu halk ozanı yapan, halkı için söylediği sözlerdi. O sözler ki çoğu zaman yürek dağladı, bazen başına dert açtı ama asla yalana boyun eğmedi.
“Yuh Yuh” diyerek rüşvete, haksızlığa, dalkavukluğa karşı çıktı. “Dom Dom Kurşunu”nda bir yiğidin göğsüne isabet eden kurşunun acısını hissettirdi bizlere. Onun türkülerinde ne süslü laflar, ne akademik teoriler vardı. Onun dili halkın diliydi; samimi, sert, yalın ve sahici.
Mahzuni, sadece bir sanatçı değil, aynı zamanda bir muhalifti. Dönemin otoritesine karşı konuşmaktan çekinmeyen, haksızlığı alkışlamayan bir bilgeydi. Bu yüzden defalarca gözaltına alındı, eserleri yasaklandı, ama o boyun eğmedi. Çünkü o, türküleriyle halkına ayna tutan bir vicdandı.
Bugün, 17 Mayıs.
O’nun bu dünyadan göçüp gidişinin yıl dönümü. 2002 yılında aramızdan ayrıldı ama geride bıraktığı türküler hâlâ yaşamın içinde. Yoksulun, mazlumun, işçinin, emekçinin yüreğinde Mahzuni Şerif hâlâ söylüyor:
“Zalimler için yaşasın Cehennem.”
Bugün onu bir kez daha saygı, özlem ve minnetle anıyoruz.
