1981… Takvimler sıradan bir yılı göstermiyor o yıl. Çünkü bu, yalnızca bir doğumun değil; bir milletin, bir fikrin ve bir çağın doğumunun yüzüncü yılıydı. Mustafa Kemal Atatürk’ün 1881’de başlayan ömrü, yalnızca kendi milletine değil, tüm insanlığa yön gösteren bir ışığa dönüşmüştü. Ve o ışık, 100 yıl sonra dünyayı bir kez daha aydınlattı.
Türkiye Cumhuriyeti, kurucusunun yüzüncü doğum yılında onu yalnızca anmadı; onu yeniden anladı. 1981 yılı, Türkiye’de “Atatürk Yılı” ilan edildi. Okullarda, meydanlarda, ekranlarda, kütüphanelerde, her yerde Atatürk vardı. Öğrenciler onun sözlerini ezberlemekle kalmadı, onun ne demek istediğini anlamaya çalıştı. Memurlar, öğretmenler, işçiler, sanatçılar; herkes, onun emanetine sahip çıkmanın bir yolunu buldu.
Ama belki de en anlamlı kutlama, Atatürk’ün sınırları aşan etkisinin bir göstergesiydi: UNESCO, 1981 yılını “Atatürk’ün Doğumunun 100. Yılı” olarak ilan etti. Üstelik bu, herhangi bir saygı duruşu değildi. Bu, UNESCO tarihinde bir ilkti. Hiçbir lider, bu şekilde anılmamıştı. Çünkü Atatürk, yalnızca bir askeri deha, yalnızca bir devlet adamı değildi. O, barışın, eğitimin, bilimin ve insan haklarının sesi olmuştu. Ve dünya, bu sesi duyduğunda onu sahiplenmekte tereddüt etmedi.
Fransa’dan Japonya’ya, ABD’den Almanya’ya kadar pek çok ülkede sempozyumlar düzenlendi. Atatürk’ün fikirleri, dünya üniversitelerinde konuşuldu. İnsanlık, ona yalnızca Türk milleti adına değil, kendisi adına da teşekkür etti.
Bugün, 1981’e dönüp baktığımızda sadece görkemli törenleri değil; içimizde duyduğumuz gururu ve minneti hatırlıyoruz. Atatürk, yüz yıl önce doğdu. Ama onun açtığı yol, bugün bile bizleri ileriye götürüyor.
Son söz, onun olsun:
“Benim naçiz vücudum elbet bir gün toprak olacaktır; fakat Türkiye Cumhuriyeti ilelebet payidar kalacaktır.”
