Bir devletin gücünü ve başarısını ölçmek istiyorsanız, vatandaşlarının can ve mal güvenliğine, ekonomik refahına ve toplumsal huzuruna bakmanız yeterlidir. 2024 yılına dönüp baktığımızda karşımıza çıkan tablo, maalesef içler acısı.
Önce ekonomiye bakalım: Enflasyon canavarı, vatandaşın boğazını sıkmaya devam ediyor. Maalesef %80’i gören enflasyon, yıl sonunda sözde %47’ye düştü diye sevinmemizi bekliyorlar. Hangi market rafına, hangi pazara baksanız, gerçek enflasyonun bunun çok üstünde olduğunu görüyorsunuz. Sanayi üretimi düşüyor, dış ticaret açığı astronomik rakamlara ulaşıyor, ama birileri hâlâ “ekonomi şahlanıyor” masalları anlatıyor.
Gelelim iş cinayetlerine: İliç’te 9 madenci kardeşimiz, denetim eksikliği ve kâr hırsı yüzünden toprak altında kaldı. Balıkesir’de patlayıcı fabrikasında 11 canımızı kaybettik. “Sabotaj yok” diyorlar da, asıl sabotaj bu işletmeleri düzgün denetlememek değil mi?
Ya terör belası? TUSAŞ’a yapılan saldırıda 5 vatandaşımızı şehit verdik. Stratejik bir kuruma yapılan bu saldırının nasıl gerçekleşebildiği hâlâ tartışılıyor. Güvenlik zafiyeti mi desek, istihbarat eksikliği mi?
En vahimi de çocuklarımıza yapılan vahşet: 8 yaşındaki Narin’in katilleri hâlâ tam olarak bulunamadı. Sadece kime ne ceza verildiğini biliyoruz. 2 yaşındaki Sıla bebeğin başına gelenler ise insanlığımızdan utandırdı. Toplum olarak nereye gidiyoruz? Çocuklarımızı koruyamıyorsak, nasıl bir medeniyetten bahsedebiliriz?
Gayrettepe’deki gece kulübü faciasında 29 can… Antalya’da teleferik kazasında yine canlar… İzmir’de elektrik faciasında iki yürekli insan… Hepsinin ortak noktası ne biliyor musunuz? Denetimsizlik, umursamazlık ve “bir şey olmaz” mantığı.
Ve son olarak, “Yenidoğan Çetesi” skandalı… Bebekleri bile ticarete konu eden bir zihniyetle karşı karşıyayız. Bu nasıl bir vicdansızlıktır?
2024’ün bilançosu ağır oldu. Her alanda yaşanan bu faciaların sorumluları ya görevlerinde oturmaya devam ediyor ya da hiç bulunmuyor. Vatandaş hem ekonomik dar boğazda can çekişiyor hem de can güvenliği tehlikede yaşıyor.
Soruyorum size: Bu tabloya bakıp “her şey yolunda” diyebilir miyiz? Yoksa artık uyanmanın, hesap sormanın ve değişim istemenin zamanı gelmedi mi?
Bu satırları okuyan herkesin vicdanına sesleniyorum: Daha kaç facia göreceğiz? Daha kaç can kaybedeceğiz? Daha ne kadar susacağız?
